آسیت شامل تجمع مقادیر زیادی مایعات سروزی در محوطه شکمی است و یک آشفتگی متابولیکی می باشد که فاکتورها و عوامل مستعد کننده بسیاری در بروز آن دخالت دارد. افزایش تلفات اغلب در جوجه های گوشتی با رشد بسیار سریع و به صورت بیماری آسیت بروز می نماید. هدف از این مطالعه بررسی الکترولیت های سرم و مایع آسیت در جوجه های گوشتی است که به طور طبیعی به سندرم آسیت مبتلا شده بودند. در این بررسی جمعا 72 قطعه جوجه مبتلا به آسیت و 72 قطعه جوجه سالم که همگی بالای 4 هفته سن داشتند از مرغداری های مناطق مختلف استان چهار محال و بختیاری جمع آوری شد. نمونه گیری از خون و مایع آسیت جهت تعیین میزان الکترولیت های سرم و مایع آسیت انجام شد. میانگین ها در نرم افزار spss با روش آماری T-test با هم مقایسه گردید. نتایج نشان داد که سدیم و پتاسیم خون جوجه های بیمار نسبت به خون جوجه های سالم در سطح ( (p£0.05افزایش معنی دار و کلر و کلسیم خون بیمار نسبت به خون سالم در سطح (p£0.05) کاهش معنی داری داشته، ولی منیزیم و فسفر خون بیمار نسبت به خون سالم تغییری نداشت. همچنین در مقایسه الکترولیت های سرم خون بیمار و مایع آسیت نیز معلوم شد که سدیم، پتاسیم و فسفر مایع آسیت نسبت به خون بیمار در سطح (p£0.05) کاهش معنی داری داشته و کلر و کلسیم مایع آسیت نسبت به خون بیمار در سطح (p£0.05) افزایش معنی داری را نشان می دهد، ولی منیزیم مایع آسیت نسبت به خون بیمار تغییری نکرده است. با توجه به اینکه هر دو گروه مورد مطالعه از شرایط پرورشی و تغذیه ای کاملا یکسانی برخوردار بودند. احتمالا عاملی که باعث احتباس سدیم و پتاسیم در خون پرنده مریض شده مربوط به یون بی کربنات بوده تا تعادل اسید و باز بدن را حفظ کند.

بالا بودن میزان آنتی ژن کانتر 125 در سرم و مایع آسیت بیماران سل صفاقی گزارش گردیده است. در این مطالعه آنتی ژن کانسر 125 سرم و آسیت در بیماران به دلایل گوناگون اندازه گرفته شد تا دریابیم که آیا افزایش آنتی ژن 125 سرم و مایع آسیت می تواند به عنوان یک تست تشخیصی در بیماران با سل صفاقی به کار رود. 53 بیمار ( 9 نفر سل صفاقی - 33 نفر سیروز - 6 نفر بدخیم و 5 نفر سندرم نفروتیک) همراه با 29 نفر گروه شاهد از نظر آنتی ژن کانسر 125 سرم و یا مایع آسیت مورد بررسی قرار گرفتند. میزان آنتی ژن کانسر 125 سرم و مایع آسیت بیماران به جز سندرم نفروتیک به صورت قابل توجهی بالا بود. در بیماران سل صفاتی آنتی ژن کانسر 125 در سرم 100% و در مایع آسیت 88.9% بیماران افزایش یافته بود. در بقیه گروه های به جز سندرم نفروتیک و گروه شاهد نیز افزایش قابل توجه آنتی ژن کانسر 125 سرم و مایع آسیت مشاهده شد. اختلاف معنی دار بین سل صفاقی و گروه های سیروز و بدخیمی ازنظر آنتی ژن کانسر 125 سرم و مایع آسیت وجود نداشت ولی بین سل صفاقی و گروه های شاهد و سندرم نفروتیک این اختلاف معنی دار بود. اندازه گیری میزان آنتی ژن کانسر 125 سرم و یا مایع آسیت روش تشخیصی مناسب در بیماران با سل صفاقی نیست و این نشانگر سرطان علاوه بر تومورهای تخمدان در بیمارانی که آسیت به دلایل متفاوت دارند نیز افزایش می یابد.

سابقه و هدف: آسیت یکی از علایم مهم بیماریهای زمینهای میباشد که ارزیابی کامل ماهیت آن تقریبا همیشه تشخیص بیماری زمینهای و انجام درمان مناسب را امکان پذیر میکند. با توجه به روش های متعدد در تشخیص ماهیت آسیت و مشخص نبودن ارزش تستهای استفاده شده در تشخیص آسیت در کاشان، مطالعه فوق جهت تعیین ماهیت مایع آسیت توسط دو روش ترانسودا ـ اگزودا و گرادیان آلبومین سرم ـ مایع آسیت در بیماران آسیتی بستری در بیمارستان شهید بهشتی کاشان طی سالهای 82-1372 انجام گرفت. مواد و روشها: پژوهش حاضر به روش توصیفی از نوع ارزش تشخیصی بر روی مبتلایان به آسیت از هر گروه سنی، بستری در بیمارستان انجام شد. ابتدا کلیه بیماران که بر اساس سونوگرافی و پاراسنتز تشخیص قطعی آسیت برای آنها قطعی بود جدا شدند، سپس اطلاعات لازم شامل خصوصیات دموگرافیک (سن و جنس) و علل آسیت (سیروز، نارسایی قلبی، سندروم نفروتیک، بدخیمیها، سل، آسیت مختلط با علل متعدد و یا بیماریهای پانکراس) با کمک شرح حال و علایم بالینی ثبت گردید. آنگاه پس از گرفتن رضایت، بیماران مورد پاراسنتز قرار گرفتند. 100-50 سیسی مایع از شکم کشید شد و به طور همزمان 5  سیسی خون سیتراته از بازوی بیمار گرفته شد و  نمونه ها به آزمایشگاه بیمارستان ارسال گشت. پروتئین کلی مایع آسیت، آلبومین سرم و آلبومین مایع آسیت مشخص شد و در صورت نیاز، بررسی سیتولوژیک، رنگآمیزی گرم و اسید فست و کشت نیز به عمل آمد. پس از دریافت جواب آزمایشها در صورتی که پروتئین مایع آسیت 2.5mg/dl و یا بیشتر بود بیمار در دسته اگزودا و در صورتی که پروتئین آسیت کمتر از 2.5mg/dl  بود در دسته ترانسودا قرار گرفت. همچنین برای تعیین گرادیان، آلبومین مایع آسیت از آلبومین سرم کم شد. در صورتی که جواب 1/1 و بیشتر بود بیمار در دسته High gradient  و در صورتی که جواب زیر 1/1 بود بیمار در دسته Low gradient قرار گرفت. میانگین، انحراف معیار حساسیت و ویژگی تعیین شد. نتایج: طی این بررسی 100 بیمار مبتلا به آسیت مطالعه شدند که 56 نفر مذکر با میانگین سنی 55.2±16.4 سال و 44 نفر مونث با میانگین سنی 55.2±16.4 سال بودند. 61 درصد بیماران بیشتر از 60 سال سن داشتند. شایع ترین علت آسیت در بین بیماران، سیروز بود که 65 درصد موارد را شامل می شد و پس از آن نارسایی قلبی (14 درصد) و بدخیمی ها (11 درصد) قرار داشتند. حساسیت روش ترانسودا ـ اگزودا 47 درصد، حساسیت روش گرادیان آلبومین 7/73 درصد و ویژگی روش ترانسودا ـ اگزودا به گرادیان آلبومین 3/80 درصد به دست آمد. نتایج، بیشترین میزان هماهنگی روش ترانسودا ـ اگزودا و گرادیان آلبومین را در تشخیص پریتونیت عفونی و آسیت مختلط با علل متعدد (100 درصد) و سپس سیروز کبدی (2/89 درصد) نشان دادند. کمترین میزان هماهنگی مربوط به نارسایی احتقانی قلب بود (4/21 درصد).نتیجه گیری: بر اساس این مطالعه شایع ترین علت آسیت، سیروز کبدی می باشد، بیشترین میزان توافق دو روش ترانسودا ـ اگزودا و گرادیان آلبومین در تشخیص بیماری پریتونیت عفونی و آسیت مختلط با علل متعدد است، ضمن آنکه حساسیت و ویژگی روش گرادیان آلبومین و ویژگی ترانسودا ـ اگزودا به گرادیان آلبومین بیشترین توافق را دارا می باشند.

مقدمه: آسیت یکی از علائم مهم بیماری های زمینه ای می باشد. آسیت شایع ترین عارضه سیروز است و با افزایش ریسک عفونت و افت در کیفیت زندگی همراه است. هدف از انجام این مطالعه بررسی یافته های اپیدمیولوژیک و مبنا قرار دادن آن جهت مطالعات آینده نگر از نظر کاهش بیماری های اتیولوژیک در زمینه آسیت بوده است.مواد و روش ها: پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی- تحلیلی مبتنی بر اطلاعات بیمارستانی بوده که بر روی بیماران بستری دارای آسیت در بخش داخلی و بخش گوارش مرکز آموزشی- درمانی بوعلی و ولایت شهر قزوین بین سال های 1390 الی 1392 که پرونده پزشکی آن ها در بایگانی مراکز ذکر شده وجود داشته است، انجام گردید. داده ها با اسنفاده از نرم افزار SPSS vol.16 مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده ها با استفاده از آزمون های استیودنت T تست و کای دو با سطح معنی داری P<0.05 مورد تجزبه و تحلیل قرار گرفتند.یافته های پژوهش: از مجموع 101 بیمار 58.4 درصد موارد، مرد و 41.6 درصد موارد، زن بوده اند. میانگین سن بیماران 58.88 سال بوده است . در مجموع، 68 درصد بیماران آسیت High SAAG و 32 درصد آسیت Low SAAG داشتند. شایع ترین علت آسیت در بیماران ، سیروز کبدی با شیوع 34.4 درصد و بعد از آن بدخیمی با شیوع 24 درصد بوده است.بحث و نتیجه گیری: بر اساس این مطالعه شایع ترین علت آسیت، سیروز کبدی می باشد و دومین علت مهم آن نیز بدخیمی است. با توجه به این یافته کلیدی اپیدمیولوژیک در مطالعه (شامل شیوع بالای پریتونیت کارسینوماتوز به عنوان دومین علت شایع آسیت) نیاز به مطالعات تکمیلی با نمونه های بیشتر جهت اقدامات پیشگیرانه و درمانی کاملا احساس می شود.

سابقه و هدف: آسیت یا جمع شدن مایع در حفره صفاق، یک علامت مهم از بیماری های زمینه ای می باشد. با توجه به علل متفاوت به وجود آورنده بیماری و عدم اطلاع از وضعیت آن، این تحقیق روی بیماران بستری در بیمارستان شهید بهشتی کاشان طی سالهای 79-1372 انجام گرفت.مواد و روشها: پژوهش حاضر با روش مطالعه داده های موجود بر روی کلیه بیماران مبتلا به آسیت صورت پذیرفت. بدین ترتیب که پرونده بیمارانی که تشخیص قطعی آسیت داشته اند از بایگانی خارج و مورد مطالعه قرار گرفت. خصوصیات سن، جنس، تشخیص بیماری، میزان گرادیان آلبومین سرم – آسیت و میزان پروتیین مایع آسیت از پرونده استخراج و در یک فرم اطلاعاتی ثبت گردید.یافته ها: طی مدت مورد بررسی، 117 فرد مشکوک به آسیت بررسی شدند که 17 نفر به علل مختلف شامل فوت قبل از تشخیص، ترخیص زودرس و عدم همکاری در پاراسنتز از مطالعه حذف گردیدند. 100 بیمار مورد بررسی سن 55.8±18.4 سال داشتند که در مجموع 44 درصد آنها زن و 56 درصد مرد بودند. بیشترین تعداد بیماران در گروه سنی بیش از 60 سال قرار داشتند. از علل ایجاد کننده آسیت، سیروز (66 درصد)، بدخیمی (20 درصد)، نارسایی قلبی (9 درصد)، سل (1 درصد) و علل مختلط نیز در مجموع 4 درصد را به خود اختصاص داده است که عامل سیروز در مردان با 80.4 درصد و در زنان با 47.7 درصد علت آسیت بوده است. در بیماران آسیت با علت سیروز، 36 نفر (97.2 درصد) گرادیان آلبومین سرم – آسیت بیشتر از 1.1 بوده است. این عدد در بیماران آسیت با علت بیماری های قلبی 100 درصد و به طور کلی دقت تشخیص گرادیان آلبومین سرم – آسیت برابر 92.8 درصد بوده است.نتیجه گیری: شایعترین علت آسیت سیروز کبدی بوده، بررسی سیروز و نیز میزان قدرت گرادیان آلبومن سرم – آسیت در تشخیص آسیت پیشنهاد می گردد.

توانایی تعیین حجم دقیق مایع داخل صفاقی در موارد بالینی و تحقیقات سودمند است. هدف از انجام این تحقیق ایجاد روشی برای تخمین حجم مایع داخل صفاقی با اولتراسونوگرافی در سگ بود. در شش قلاده سگ ماده ی بالغ سالم (میانگین وزن 16.3 کیلوگرم)، 1000 و 2000 میلی لیتر محلول سرم نمکی 0.9 درصد درون حفره ی صفاقی تزریق شد. عمق مایع درون صفاق با اولتراسونوگرافی از سطح شکم، در سه محل اندازه گیری شد. با اندازه گیری عمق مایع تجمع یافته در هر ناحیه و با استفاده از فرمول هندسی حجم بخشی از یک کره، حجم مایع تخمین زده شد. به منظور تعمیم نتایج حاصل از اولتراسونوگرافی به کمک نرم افزار SPSS، برآورد نقطه ای و فاصله ای با 95 درصد اطمینان و درصد خطای محاسبه، تعیین شد. محاسبه ی برآورد فاصله ای نشان داد که به ازای هر میلی لیتر عمق مایع در اولتراسونوگرافی، در خلف جناغ حدود 11 تا 15 میلی لیتر، در ناحیه ی ناف حدود 14 تا 20 میلی لیتر و در ناحیه ی قدام لگن حدود 16 تا 28 میلی لیتر مایع تجمع یافته است. حجم مایع تخمین زده شده نسبت به حجم واقعی 1000 میلی لیتر در خلف جناغ، ناحیه ی ناف و قدام لگن به ترتیب 50.2 درصد بیش تر، 10.4 درصد کم تر و 12.8 درصد کم تر بود و نسبت به حجم واقعی 2000 میلی لیتر به همان ترتیب 56.9 درصد بیش تر و 5.31 درصد کم تر و 50.3 درصد کم تر تخمین زده شد. در نتیجه درصد خطای محاسبه در نواحی خلف و قدام شکم بسیار بیش تر از ناحیه ی ناف بود. بهترین محل برای اندازه گیری حجم مایع در ناحیه ی ناف می باشد.

هدف: تعیین بی خطری(Safety)  استفاده از تخلیه مایع آسیت با حجم زیاد با جاگزینی آلبومین در کنترل آسیت بیماران مبتلا به آسیب بدخیم.انتخاب بیماران و روش کار:36 بیمار با آسیت بدخیم (نمونه بافتی مثبت) در یک مقطع سه ساله (1378- 1376) و به صورت آینده نگر مورد مطالعه قرار گرفتند. 23 بیمار (%9/63) زن و 13 بیمار (%1/36) مرد بودند. متوسط سنی به ترتیب 58.3 سال و 56.9 سال بود. سرطان معده (%19.4) و تخمدان (%16.7) به ترتیب شایعترین منشا آسیب بدخیم در بیماران مرد و زن بود. تخلیه با حجم زیاد (متوسط  (5860ccبا جایگزینی آلبومین وریدی (10 گرم به ازای هر لیتر مایع) انجام شد. نبض، فشار خون، سدیم، پتاسیم، اوره، کراتینین سرم و هماتوکیت قبل و 24، 48 و 72 ساعت پس از پایان تخلیه اندازه گیری و نتایج بدست آمده با استفاده ازt test (paired)  مورد مقایسه قرار گرفت.نتایج:در هیچ یک از متغیرها تغییر معنی دار آماری پس از انجام پاراسنتز مشاهده نگردید.نتیجه گیری:تخلیه مایع آسیت باحجم زیاد با جایگزینی آلبومین می تواند در کنترل بیماران مبتلا به آسیت بدخیم مورد استفاده قرار گیرد و عوارض مهم همودینامیک و متابولیک کوتاه مدت به دنبال ندارد.

آسیت عبارتست از تجمع مایع آزاد در حفره پریتوآن است. آسیت ممکنست مستقیما در نتیجه بروز عفونت یا بدخیمی آن یا در نتیجه بیماریهای کبدی، کلیوی، قلبی و یا هیپوپروتئینمی ایجاد گردد. شایعترین علت آسیت در دنیا سیروز کبد است. سایر علل آسیت عبارتست از سندرم نفروتیک، پریتونیت توبرکلوزی، بدخیمی، نارسایی قلبی، آسیت پانکراسی، آسیت ناشی از انسداد یا صدمه عروق خونی یا لنفاوی و یا مجاری صفراوی و موارد کمتر شایع آسیت بدنبال دفع پروتیین از طریق روده می باشد. پاتوفیزیولوژی: برحسب علت زمینه ای متفاوتست. در سیروز کبد، مکانیسمهای متعدد از جمله مجموعه اختلالات نوروهومورال، تغییرات عروق سیستمیک و کلیه در ایجاد آن دخالت دارد، این اختلالات عبارتست از: 1- هیپرتانسیون پورت، 2- احتباس سدیم توسط کلیه، 3- وازودیلاتاسیون عروق – سیستمیک    4- افزایش تشکیل لنف کبدی، اسپلانکینک، 5- هایپوآلبومینمی هیپرتانسیون پورت و احتباس سدیم و آب توسط کلیه مهترین جز است و همین مساله در بیماران سیروتیک منجر به بروز سندرم هپاتورنال می­شود. علایم بالینی آسیت ممکنست تدریجی یا ناگهانی ایجاد شود. بر حسب میزان تجمع مایع ممکنست شکم کاملا بزرگ و برجسته شود. در حضور سیروز کبد سایر علایم کلینیکی اختلالات مزمن کبدی از قبیل آتروفی عضلات، اسپایدر آنژیوما، عروق کالترال و کلابینگ انگشتان و اریتم پالمار، بزرگی طحال یا کبد وجود دارد. اقدامات تشخیصی پاراسنتز شکم جهت آنالیز مایع پریتوآن کمک بسیاری در تشخیص علت آسیت می­کند. رنگ مایع آسیت ممکنست شفاف و یا کدر باشد، در بیماران سیروتیک شفاف و بیرنگ است ولی اگر بیمار زردی داشته باشد، زرد رنگ است. گاهی ممکنست شبیه ادرار باشد (آسیت ادراری). چناچه رنگ مایع آسیت شبیه شیر باشد، قطعا مقادیر چربی مایع آسیت بیشتر از سرم است که تحت عنوان آسیت chylous تلقی می شود. در صورت خونی بودن مایع آسیت باید به فکر بدخیمی بود. مایع آسیت شکلاتی رنگ بنفع اختلالات پانکراس و رنگ سبز ناشی از پاره گی مجاری صفراوی بداخل حفره پریتوآن است. سایر تستهای تشخیصی مایع آسیت شامل کشت، پروتئین، گلوکز، سلول، ldh می باشد. وجود پلی مورفونوکلر بیشتر از  mm3 / 250 مایع آسیت بنفع عفونت پریتوآن است. تفاوت میزان آلبومین سرم و مایع آسیت > gr/dl1/1  بنفع هیپرتانسیون پورت است. آمیلاز مایع آسیت کمتر از 40 واحد در لیتر است. در مواردی که بیش از میزان فوق باشد اختلالات پانکراس مطرح است. آدنوزین دی آمیناز جهت تشخیص پریتونیت tb مفید است. بیلی روبین مایع آسیت بیشتر از میزان بیلی سرم بنفع سرم بنفع پاره گی مجاری صفروای است.سیتولوژی و آنتی ژن کارسینوآمبویونیک جهت تشخیص بدخیمی مفید است. سایر اقدامات تشخیصی عبارتست از: سونوگرافی، سیتی اسکن و بالاخره لاپاراسکوپی است. ندرتا مواردی چون کیست مزانتر، کیست امنتوم و یا کیست دوپلیکاسیون ممکن است با آسیت اشتباه شود.

آسیت کیلوس در دوره نوزادی نادر بوده که علت آن دقیقاً مشخص نمی باشد. بیماری که گزارش می نمائیم نوزاد پسری است با سابقه پلی هیدرآمینوس مادر که با اتساع شکم در هفته 36 داخل رحمی به طور طبیعی متولد شده است. تنها نکات مثبت درمعاینه وجود آسیت و هیدروسل دو طرفه بود. پاراسنتز مایع آسیت مایع شیری رنگ حاوی تری گلیسرید بالا را نشان داد و بررسی رادیوگرافی تنها وجود مایع آسیت رامشخص نمود. با رد انسداد داخل شکمی و تشخیص آسیت کیلوس برای بیمار شیر خاص حاوی چربی با زنجیره متوسط " پرژستمیل" از هفته دوم پس از تولد شروع شد و بتدریج از میزان مایع آسیت درون شکم کاسته گردید و پیگیری بیمار تا یک سال بعد رشد و نمو طبیعی و عدم برگشت آسیت رانشان داد. پیش آگهی این بیماری در اکثر موارد در دوره شیرخوارگی خوب می باشد و به درمان طبی پاسخ می دهد.